woensdag 18 december 2013

Het steekt

Cipiers en gevangenisdirecteurs aan de schandpaal genageld

29 november 2013. De laatste zitting in het proces tegen drie cipiers en drie gevangenisdirecteurs. Ze worden voor de rechtbank gebracht op beschuldiging van slagen en verwondingen, vernederingen en folter tegen Farid Bamouhammad, die gevangene die het hoofd niet buigt voor de gevangenishel. Er is veel politie aanwezig op het plein voor de rechtbank in Nijvel, en binnen staan er in elke gang en op elke verdieping flikken. De orde moet beschermd worden, de sociale orde die opsluit en foltert in naam van de Wet. Buiten houden anarchisten en andere rebellen een kleine bijeenkomst. Ze hangen een spandoek uit “Gevangenis is folter. Met woede en passie strijden voor de echte vrijheid” en verdelen pamfletten aan de voorbijgangers. Wanneer de politie de anarchisten de toegang tot de rechtbank ontzegt, wordt er geroepen. Cipiers folteraars. Hou moed Farid. Steen na steen, muur na muur, laten we de gevangenissen vernietigen. De rechter, de procureur en de advocaten worden kwaad: ze horen alleen nog maar de echo van degenen die vechten tegen de gevangenis. Trouwens, ook toen ze naar de rechtbank kwamen, moeten ze gemerkt hebben dat een groot deel van Nijvel ondergespoten was met slogans en graffiti tegen de gevangenis. Laten we hopen dat er een koude rilling over hun rug is gegaan. Hun koude is onze warmte.

Tijdens het proces heeft iedereen geprobeerd om onder zijn individuele verantwoordelijkheid uit te komen. De cipiers (of beter, hun advocaten) geven toe dat ze er misschien een beetje bruut aan toegaan (afranselingen, boeien aan handen en voeten, gevangenen naakt in een cachot smijten), maar dat is de schuld van het Belgische gevangeniswezen. De directeurs (of beter, hun advocaten) zeggen dat ze niet alles kunnen controleren, dat ze richtlijnen krijgen en dat ze die zo goed mogelijk toepassen. De procureur dringt erop aan dat ze hier niet moeten oordelen over de Belgische gevangenissen (ze heeft goed begrepen dat net dat steekt!). Ze volgt daarmee de verontwaardiging van de smerige Hans Meurisse, f├╝hrer van de Belgische gevangenissen, die er zeker voor gezorgd heeft om zijn onvrede tot aan de oren van de magistratuur te laten komen. Uiteraard is niemand verantwoordelijk, en degene die de afranselingen en de gevangenishel aanklaagt moet zijn mond houden. En ja, de procureur vraagt dan ook de vrijsprak voor de cipiers en 18 maanden gevangenis voor Farid omwille van beledigingen en bedreigingen. Maar we hebben het al veel gezegd: onrecht heeft een naam en een adres.

De smerige manoeuvres hielden daar niet op. Enkele dagen voor het proces beslist Hans Meurisse dat het regime van de voet- en handboeien opnieuw moet toegepast worden op Farid. Telkens hij uit de cel komt (douche, telefoon, wandeling, bezoek) wordt hij geboeid. Daarnaast werd Farid ook bij verrassing aangevallen door cipiers in het cachot en kreeg hij vuistslagen zonder dat hij zich kon verdedigen. Op het moment van het schrijven van dit artikel is Farid in honger- en dorststaking om een einde te stellen aan deze ondraaglijke situatie. Laten we ook nog benadrukken dat alsmaar meer rebelse gevangenen onder speciale regimes worden geplaatst: in de helse modules van Brugge en Lantin, in de verhoogde veiligheidssecties van Ittre of Sint-Gillis. Daarenboven zien we een “nieuw” beleid toegepast worden: ge├»ndividualiseerde regimes om de weerstand te breken (isolatie, afschaffing van bezoek, boeien, pestmaatregelen).

Dit proces en deze hele situatie laten zien dat de gevangeniswereld niet de minste kritiek kan verdragen. Afranselingen zijn er elke dag. Plaatsingen in isolatie zijn er elke dag. Vernedering, dat is dagelijkse kost in de gevangenissen. En vrijheidsberoving, de ergste folter die je een mens kan aandoen, is de essentie zelf van de gevangenis. Maar wij zijn niet bang om te strijden, wij zijn trotst om te vechten aan de zijde van Farid en alle andere gevangenen die revolteren. En dat de gevangenisadministratie het goed in haar oren knoopt dat niets zonder antwoord zal blijven, dat de strijd stokken zal weten te steken in de wielen van de gevangenismachine.
Een uittreksel van het pamflet dat in Nijvel uitgedeeld werd:
Jullie hebben de realiteit onder jullie ogen, kennen jullie dan geen schaamte?” wierp Farid de penitentiaire beambten in het gezicht tijdens de vorige zitting. Daar zit dan ook de betekenis van deze bijeenkomst en de reden van onze solidariteit. Maskers af, zeggen wij, maskers af van de folteraars die zich verbergen achter hun uniformen en hun cipiersvakbonden; maskers af van de directeurs die het terrorisme van de cipiers tegen de gevangenen indekken of organiseren; maskers af van de rechters die verontwaardigd doen over de toestanden in gevangenissen elders in de wereld, maar doen alsof ze blind zijn voor de zaken die onder hun eigen neus gebeuren. Maskers af van allen die niet stoppen met het oude motto van de dienaars van de autoriteit te herhalen: “Ik volg gewoon bevelen op”. En tenslotte, maskers af van allen die dagelijks vrijwillige collaboreren met het systeem van onderdrukking en uitbuiting en vandaag zeggen: “Ik wist het niet...”